Dagboek van Abhaya Niranjana, Wielsbeke, België

Woensdag 9 oktober 2013


Vandaag heb ik het In Flanders Fields museum bezocht. Ik was razend benieuwd naar hoe het eruit zou zien na de vernieuwing en ik moet toegeven, ik was niet ontgoocheld. Hoe gruwelijk het thema ook is en hoe ontzettend tragisch de meeste verhalen ook zijn, de manier waarop het verhaal van de Groote Oorlog verteld wordt – het héle verhaal! – bevalt me enorm.
En met de persoonlijke verhalen krijg je bovendien telkens weer een nieuwe invalshoek. Deze keer volgde ik het verhaal van het dove meisje Marie Desaegher uit Boezinge. Op 22 april 1915, de dag van de eerste gasaanval, vertrokken Marie en haar jongere zusje Emma naar Ieper voor een tyfusinenting. Bij hun terugkeer stond de buurt van hun woning in rep en roer. Emma vluchtte weg in de richting van het kanaal Ieper-IJzer. Marie begreep er niets van en kwam tussen de opstormende Duitse troepen terecht. Ze raakte zwaargewond en werd in Roeselare verzorgd. De rest van de oorlog bracht ze aan de Duitse kant door, zonder contact met de familie.
De beklimming van de belforttoren is ook een absolute aanrader, al was het best wel lastig. Met dit mooie weer had ik een prachtig uitzicht over de frontstreek. En die streek wil ik vanaf morgen gaan bezoeken. Ik heb het In Flanders Fields Museum vroeger ook al eens bezocht. Verschillende keren zelfs. Maar nu wil ik ook de streek rond Ieper verkennen, de begraafplaatsen, de monumenten… Hoe is het in deze vredige uithoek van Europa ooit zo ver kunnen komen?

Donderdag 10 oktober 2013


Ik heb het doorgaans niet zo begrepen op de pracht en praal van monumenten en herdenkingen. Maar ik moet toegeven dat de manier waarop hier in deze streek omgegaan wordt met de nagedachtenis van al die slachtoffers me niet onberoerd laat. Die prachtige, groene perken en witte grafstenen in het landschap, de pool of peace, de vele getuigenissen van nabestaanden in de herdenkingsboeken die je op elke begraafplaats vindt...
Ik ben vandaag aan de praat geraakt met een Brits koppel. Ze vertelden me over hun reis door Flanders Fields. Heel aangrijpend, zelf hebben ze geen familielid dat hier begraven is, maar ze gaan de graven eren van de mensen uit hun dorp die hier overleden zijn. Het zijn zo’n verhalen die mijn vertrouwen in de mensheid opnieuw een boost geven.
Misschien moet ik dat ook wel doen en opzoeken welke jongens en mannen uit mijn geboortedorp hier gesneuveld zijn. Misschien kunnen de mensen uit het In Flanders Fields Museum en het kenniscentrum me hierbij helpen. Want het blijft een surrealistisch beeld… tussen al die Britse en Europees klinkende namen, plots een Indische naam herkennen. Dan wil ik meteen het hele verhaal achter die naam kennen. Terwijl ik tussen de graven wandel, laat ik m’n gedachten afdwalen en probeer ik me in te beelden hoe zij zich moeten gevoeld hebben. Aan de andere kant van de wereld, ver weg van hun familie, niet wetend of ze hun geliefden ooit terug zouden zien… De gedachte lijkt zo ondraaglijk.

Vrijdag 11 oktober 2013

Gisteravond ben ik nog eens naar de Last Post geweest. Elke keer weer ontroert dit dagelijkse eerbetoon onder de Menenpoort me tot in het diepste van mijn vezels. De eenvoudige ceremonie op zich, die mengeling van jong en oud, Belgen, Britten en andere nationaliteiten, ex-militairen en jongens die nooit hun legerdienst zullen moeten doen, toevallige passanten en mensen met een missie… Het verkeer dat heel even stilgelegd wordt, de ingetogen stilte, het eerbetoon en dan… het leven dat weer op gang komt.
Na de ceremonie blijf ik altijd nog even rond de Menenpoort hangen. Ik laat mijn ogen dan over de namen dwalen en bid in gedachten voor hun zielenrust. Ik hoop dat we dit nooit meer moeten meemaken en soms denk ik ook wel dat zo’n groot, wereldomvattend conflict vandaag niet meer mogelijk is. Maar als ik de kranten lees, vraag ik me af of we ons zo’n ‘zorgeloosheid’ wel kunnen permitteren.

Meer info via: info@vanwalleghem.be

NAMENLIJSTEN

Terug