Dagboek van Julien Guivarch, Rennes, Frankrijk


Vrijdag 23 augustus 2013

Ik ben vandaag aangekomen in de Westhoek, een regio op de grens tussen Frankrijk en België. Ik wou hiernaartoe komen nadat we het huis van opa en oma opgeruimd hebben. Ik vond er onder andere de brieven die de grootvader van mama naar mijn overgrootmoeder schreef toen hij hier tijdens de Eerste Wereldoorlog deelnam aan de gevechten rond de Kemmelberg. Dat was een deel van onze familiegeschiedenis dat me totaal onbekend was. En ook deze regio en dit deel van ‘onze’ vaderlandse geschiedenis kende ik niet. Die brieven deden me zin krijgen om deze streek te leren kennen. Het is hier zo rustig nu. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat hier honderd jaar geleden zo’n oorlog gewoed heeft. Al zijn de sporen van de Grote Oorlog wel alomtegenwoordig. Je kunt hier geen 5 kilometer rijden zonder een militaire begraafplaats of een oorlogsmonument te zien.
Deze namiddag heb ik de Kemmelberg en het Ossuaire bezocht. Dit moet een strategische plek geweest zijn tijdens de oorlog. En ook al vind ik de oorlog een ware verschrikking, toch moet ik toegeven dat de oorlogsstrategie me boeit. Hoe zijn de gevechten verlopen? Hoe kon deze oorlog zo lang blijven duren? Ik wil alle details kennen… omdat ik wil begrijpen. Ik wil begrijpen hoe zoveel jonge landgenoten de dood konden vinden op en rond de Kemmelberg. Waarom is de frontlijn hier in deze regio blijven stilstaan? Misschien vind ik morgen en overmorgen wel de antwoorden.

Zaterdag 24 augustus 2013


Saint-Charles de Potyze. Ik had er nog nooit van gehoord. Het is de grootste Franse militaire begraafplaats in Vlaanderen. Het is maar door naar hier te komen dat je beseft dat je in elk land slechts een deel van de geschiedenis leert. Onze geschiedenisboeken leren ons enkel het deeltje dat “ons aanbelangt”. We bekijken de geschiedenis alleen vanuit het standpunt van ons eigen land. Terwijl er in een conflict als de Eerste Wereldoorlog niet één en zelfs geen twee maar ontelbare kanten aan het verhaal zitten. Ik blijf me verwonderen over het grote aantal begraafplaatsen en monumenten hier. Ik had er geen flauw benul van dat deze regio in België en het Noorden van Frankrijk zo getekend was door de oorlog.
Ik heb vandaag en gisteren als het ware rond Ieper gecirkeld. De zogenaamde Sailent gevolgd. Van begraafplaats naar monument, van bunker naar loopgraaf… Ik vind het ongelofelijk boeiend om hier rond te lopen en ik probeer me in te beelden wat mijn overgrootvader moet gevoeld hebben toen hij hier was. En wat moeten al die jonge soldaten uit de overzeese gebieden en kolonies wel niet gevoeld hebben? Het is moeilijk te vatten dat jonge mannen, nauwelijks mijn leeftijd, van over de hele wereld naar hier gekomen zijn om onze vrijheid te verdedigen. En hoewel ik een zekere opwinding voel en zin voor avontuur, vraag ik me oprecht af of wij vandaag hetzelfde zouden doen.

Zondag 25 augustus 2013



Mijn bezoek aan de Westhoek loopt ten einde. Vandaag stond Ieper op het programma. Ik ben begonnen met een bezoek aan de Menenpoort en een wandeling op de stadswallen. Alles lijkt hier vandaag zo vredig en rustig. Na de middag ben ik naar het In Flanders Fields Museum geweest. Ik denk dat de meeste mensen omgekeerd tewerk gaan en eerst het museum bezoeken en dan pas de streek verkennen. In elk geval was het museum een mooie en boeiende afsluiter voor mij.

Meer info via: info@vanwalleghem.be

NAMENLIJSTEN

Terug