DAGBOEK VAN ROSIE FISCHER


Maandag 3 juni 2013


Na mijn aankomst in Lille Europe heb ik de trein naar Kortrijk genomen, waar ik moest overstappen naar Ieper. Hoewel het nog lang geen lente is, valt het weer zeer goed mee. De zon levert een constante strijd met de wolken en probeert ons haar eerste warmte af te geven. Na 10 minuutjes wandelen kon ik inchecken in mijn hotel. Een gezellig pensionnetje in het historische hart van de stad. Het blijft me een apart gevoel geven hier te kunnen rondwandelen. De fraaie gevels, de typische kasseien, de vele winkeltjes... wetend dat hier 100 jaar geleden alleen nog ruines stonden. Platgebombardeerd, verbrand, aan flarden geschoten door het oorlogsgeweld. En terwijl ik daarnet rondwandelde in deze heropgebouwde stad, vroeg ik me af hoe de stad er toen uitgezien moet hebben. Hebben mijn overgrootvader en zijn strijdmakkers de stad ooit gezien? Of werden ze meteen naar het front gestuurd?
Straks trek ik opnieuw de stad in. Ik wil om 20u zeker de Last Post niet missen. Ik heb er al zoveel over gelezen en gehoord. Het schijnt een zeer aangrijpende plechtigheid te zijn. Ik zal alvast niet de enige Britse zijn... daarnet heb ik al verschillende Engelse accenten gehoord tijdens de korte wandeling van het station naar het hotel. Misschien probeer ik wel kennis te maken met enkele landgenoten. We zien wel.

Dinsdag 4 juni 2013


Ik ben mijn verkenning van de streek waar mijn overgrootvader gevochten heeft, begonnen in het In Flanders Fields Museum. Een bezoek dat me erg ontroerd heeft. Zowel omwille van het tragische verhaal zelf, als door de ongelofelijke zorg die besteed werd aan het vertellen van de persoonlijke verhalen. Bij aankomst kreeg ik een Poppy-armband om mijn pols. Daarmee kon ik doorheen mijn bezoek het verhaal van Nellie Spindler, een verpleegster uit Wakefield volgen. Nellie werd op 21 augustus 1917 zwaar gewond door een inslaande granaat. Ze overleed een half uur later en ligt als enige vrouw begraven op Lijssenthoek Military Cemetery in Poperinge tussen 10.800 mannen.
Ook het uitzicht van op het belfort was best indrukwekkend. Het is een beetje alsof je over de ‘ground zero’ van de Eerste Wereldoorlog uitkijkt. Lichtjes buiten adem probeerde ik de verschillende landmarks in het landschap te herkennen. Dit waren dus de slagvelden waar jongens en mannen, sommigen zelfs een stuk jonger dan ikzelf, elkaar bevochten. Het blijft behoorlijk surrealistisch. Al blijf ik mijn overgrootvader en zijn leeftijdsgenoten dankbaar dat ze hun leven gaven voor... ja, voor wat eigenlijk? Een vrijere wereld? Maar waarom begon 20 jaar later alles dan van voren af aan?
Hoe langer ik hier vertoef, hoe meer vragen ik heb. Morgen bezoek ik Bedford House, de begraafplaats waar mijn overgrootvader begraven ligt én het uiteindelijke doel van mijn reis.

Woensdag 5 juni 2013


Ik zit intussen terug op de Eurostar richting Londen. En terwijl ik ettelijke mijlen onder de zeespiegel door een tunnel rijd, dwalen mijn gedachten af naar de Vlaamse Velden. Vandaag heb ik het graf gezien van Harry Fisher. Het maakte me trots, maar ook erg nederig, om daar als eerste telg van de familie Fisher aan het graf van mijn overgrootvader te hebben kunnen staan. En terwijl ik daar stond, gierden er 1001 emoties door mijn lijf. Ik was ontroerd, terwijl ik mijn overgrootvader nooit persoonlijk gekend heb. Ik was opstandig, want hoe valt de dood van zoveel jonge mensen ooit te verantwoorden? Ik was ook onder de indruk van de bizarre esthetiek van die duizenden en duizenden witte grafstenen in de Westhoek. Hoe kan oorlog, of althans de sporen ervan, ook zo fotogeniek zijn?
Het is ook moeilijk te vatten dat deze plek, waar deze namiddag een bijna onaardse stilte heerste, 100 jaar geleden een bloedig strijdtoneel was. Een hel op aarde. En hoewel ik de dagboeken van Harry Fisher al tig keer gelezen heb, kan ik me nog steeds nauwelijks voorstellen wat hij gedacht en gevoeld moet hebben. Begrepen ze wel waar ze aan deelnamen? Jonge kerels die het vaderland nog nooit verlaten hadden, stonden plots kniehoog in de modder, andere jonge kerels te bevechten... Ik snap het nog steeds niet. Maar mijn bezoek aan Bedford House Cemetery heeft wel een zekere rust over me gebracht. Ik voelde dat ik dit moest doen. Als eerbetoon... aan de pa van mijn pa van mijn pa. Rust zacht, Harry Fisher.

Meer info via: info@vanwalleghem.be

NAMENLIJSTEN

Terug